اولین تحول با آغاز دهه ۵۰ و افزایش قیمت نفت به وقوع پیوست. در واقع با رشد ساختوساز و نیاز شدید به سیمان، کورههای با ظرفیت تولید بیش از هزارتنسیمان در روز وارد و نصب شد و در نتیجه ظرفیت تولید با رشد قابلتوجهی به سهبرابر رسید. در این دوره ۲۲خط جدید با مجموع ظرفیت ۴۶هزار و ۳۰۰هزارتن در روز خریداری و نصب شد و به این ترتیب ظرفیت اسمی تولید سیمان به ۵۷هزار تندر روز یا ۱۰برابر رسید.
دومین تحول از اوایل دهه ۷۰ شروع شد. در این هنگام با توجه به اتمام جنگ و نیاز شدید کشور به سیمان که در مقاطعی نیز مجبور به واردات آن بودیم، اقدامات لازم برای اجرای ۲۲طرح سیمان به ظرفیت حدود ۱۵میلیون تن شروع شد. با راهاندازی این طرحها، تعداد کارخانهها به ۳۰ و ظرفیت تولید از ۲/ ۱۵میلیون تن به ۵/ ۲۹میلیون تن در روز در سال ۱۳۸۰ افزایش یافت و بازار سیمان بعد از مدتها و در اواخر دهه ۷۰، برای اولین بار از شروع بهکار این صنعت در کشور، به حالت اشباع رسید.
افزایش قیمت نفت در اوایل دهه ۸۰، تصمیم دولت مبنی بر تشکیل حساب ذخیره ارزی و تصویب اعطای تسهیلات ویژه در سال ۱۳۸۲ به صنعت سیمان را در پی داشت که پایهگذار سومین تحول بود. بهدنبال آن متقاضیان بسیاری برای احداث، بهینهسازی و توسعه واحدهای سیمان مراجعه کردند؛ چنانکه بیش از ۵۰طرح به اجرا درآمد. در نتیجه نهتنها ظرفیت تولید سیمان حدود سهبرابر شد، بلکه اغلب کارخانهها اقدام به اجرای طرح توسعه یا بهینهسازی خط تولید کردند که این امر باعث شد وضعیت کارخانههای موجود از لحاظ شاخصهایی همچون مصرف حاملهای انرژی، نیروی انسانی و سوددهی تا حدودی بهبود یابد.
دنیای اقتصاد-چاپ:
یک نظر بفرستید.